La comida Espanola

Medio september ben ik een zestal dagen in Valecia geweest. Er even lekker helemaal uit en tegelijkertijd m’n Spaans oefenen in een stad waar ik nog niet eerder ben geweest. Toevallig heb ik daar ook een vriendin Davinia wonen die zo lief was om mij onderdak te verschaffen en nog veel meer, maar daarover later meer. Graag laat ik jullie delen in mijn ervaringen tijdens die dagen op basis van een aantal thema’s. Het eerste thema gaat over het Spaans eten. De bijbehorende foto’s kun je bekijken via de volgende link:

https://www.dropbox.com/gallery/38010935/2/Valencia%20september%202011/01Eten%26drinken?h=bbcaab
(Indien de link zich niet opent door er op te klikken, kopieer en plak dan de link in de URL-balk van je internetbrowser!)

Spanjaarden zijn dol op eten en dat treft, ik ook! Dus tijdens mijn korte vakantie in Valencia heb ik me vol overgave op de Spaanse keuken gestort. Deze keuken wijkt zowel qua inhoud als qua eetmomenten sterk af van de Hollandsche pot. Om te beginnen met dat laatste, de eetrichtlijn “Ontbijt als een keizer, lunch als een prins en dineer als een bedelaar” volgen de Spanjaarden zo ongeveer in omgekeerde volgorde en ze gooien er nog twee snackmomentjes tussendoor, want anders redden ze het niet.

Het ontbijt past in je holle kies: zoete koekjes en koffie met veel melk (‘café con leche’). Aangezien ik een fervent koffiehater ben en echt wat vezeltjes nodig heb op de vroege morgen, kies ik voor yoghurt met zoetige ontbijtgranen en water aangelengd met vruchtensap. Dit om de chloorsmaak te maskeren. Rond een uur of twaalf volgt dan het eerste snackmoment met een broodje (‘bocadillo’) of met koffie/thee en iets lekkers, zoals een Napolitano de Chocolate. Deze ‘pasteles’ (gebakjes) zijn bijzonder lekker, maar ook volksvijand nummer 1 van de weegschaal.

Rond een uur of twee, drie is het dan tijd voor de lunch (‘la comida’) en dat is meteen de grootste maaltijd van de dag. Qua inhoud is deze vergelijkbaar met het diner (‘la cena’). Aangezien de paella in Valencia is uitgevonden, moest ik die vanzelfsprekend uitproberen, al hoewel dat gepaard ging met frisse tegenzin. In Barcelona heb ik namelijk enkele beroerde paellas gegeten, waardoor ik dat gerecht niet zo hoog aansloeg. De paella met kip en konijn van Restaurant Mateu in El Palmar (iets buiten Valencia stad) was echter om je vingers bij op te eten, oftewel dit gerecht komt op stip binnen in Gerla’s favoriete gerechten top 10! Door m’n drukke schema overdag heb ik meestal niet zo uitgebreid de tijd genomen voor een traditionele lunch, maar één keer kon ik het nuttigen van een ‘Menu del dia’ niet overslaan. Dit driegangen dagmenu inclusief drankje en koffie/thee is vrijwel altijd een aanrader zowel qua eten als qua prijs. Stom toevallig (ik was moe en had honger) plofte ik bij een Italiaans restaurant neer voor het dagmenu en kon ik er na een kipsalade, een spaghetti bolognese en een dame bianco weer tegenaan en was ik slechts 9 euro lichter.

Rond een uurtje of vijf, zes is het dan tijd voor het tweede snackmoment bestaande uit tapas die je al hangend aan de bar nuttigt vergezeld van een drankje, want het diner wordt vaak niet eerder dan een uurtje of negen, tien geserveerd. Voor dat barhangen was ik doorgaans te moe van al het wandelen en bezichtigen, maar een aantal tapas samen vormen gelukkig ook een prima ‘cena’, dus heb ik me o.a. te goed kunnen doen aan serranoham, manchegokaas, zeevruchten, gefrituurde inktvisjes, gebakken sardientje, geflambeerde worstjes en salade.

Ter ere van mij (ahum) en de vele Valencianen werd van 15-18 oktober het ‘Feria de la Tapa’ gehouden, oftewel een Tapafeest. Voor de Maastrichtenaren onder ons: denk aan het Preuvenemint, maar dan met lekkerder eten, lagere prijzen en gelokaliseerd in een overdekte hal in de geheel vernieuwde haven. Hoe het allemaal heet, geen flauw idee, maar van de plaatjes loopt je vast en zeker het water in de mond. Na 20 minuten mensen kijken in de rij voor de muntjesverkoop, konden we ons bij de 25 standjes vervoegen om daar te kiezen uit welk 75 verschillende tapas. Ondertussen werd het publiek vermaakt met iets wat leek op een biertapwedstrijd begeleid door twee druk gebarende en praten gastheren. Voor mijn gastvrouw Davinia en haar vriend David en mijzelf was het een geslaagde avond!

Een tweetal avonden heb ik ook mogen genieten van de kookkunsten van Davinia en David en ook dat is uitstekend bevallen. Kijk eens naar deze heerlijke bladerdeegpakketjes gevuld met diverse soorten vlees en kaas, een perfect uitgevoerde aardappelomelet (‘tortilla de patatas’) en ‘merluza’ (witvis). Volgen mevrouw en meneer mag het allemaal geen naam hebben, maar voor mij was het genieten geblazen. Wat me ook verbaast is het gemak en het plezier waarmee zij om 21:00u (na een werkdag) nog rustig een uurtje in de keuken gaan staan om zo’n maaltijd in elkaar te draaien. Ik doe het ze niet na.

Overigens blijken ze hier ook wel raad te weten met een Nederlandse specialiteit (nou ja… eigenlijk Frans, maar vooruit) namelijk de pannenkoek, die hier in de Franse slanke vorm van de ‘crêpe’ worden geserveerd. Ook hier zijn ze dol op het vullen van de crêpe, alleen dan niet door de vulling door het beslag te roeren en dan een wagenwiel te bakken, maar door eerst de crêpe te bakken, deze vervolgens te vullen en tot slot als een postpakketje dicht te vouwen. De mijne zat tjokvol met serranoham, spinazie en geitenkaas, voorwaar een heerlijke combinatie. Grappig was ook dat het interieur van het pannenkoekenrestaurant Pan de Azucar, gelegen in een studentenbuurt, geïnspireerd was door Kuifje (hier TinTin geheten).

Als de eerder genoemde ‘pasteles’ je chocoladebehoefte nog niet hebben kunnen bevredigen, kijk dan eens naar het dessert dat we bij Pan de Azucar kregen voorgeschoteld. Hier lagen maar liefst vijf toetjes te schitteren op één bord: (v.l.n.r.) pannacotta, cheesecake, slagroomsoesjes, brownie en amandeltaart, vergezeld van ijs, slagroom en zwemmend in de chocoladesaus. Bedoeld voor vier á vijf personen en we moesten met z’n drieën inderdaad ongeveer tweederde naar de keuken terug laten gaan.

Je zult misschien denken dat ik na zoveel calorierijk voedsel een gewichtstoeslag moest betalen voor de terugreis. Dankzij het vele wandelen door de stad viel dat gelukkig mee. De schade was slechts +1 kilo. Mijn ervaring, zeker destijds in Barcelona, is dat je van de drie hoofdmaaltijden, bij een normaal bewegingspatroon niet aankomt. Het zijn vaak (net als in Nederland) de snackmomenten (en de toetjes!) die je de das om kunnen doen. Dus ook als je op je gewicht let is Valencia een prima reisbestemming!